Bu iktidar geldi geleli emeklilerin yüzü bir türlü gülmedi. Ülkenin dağ gibi birikmiş sorunları birer birer çözülürken, sıra emeklilerin sorunlarına gelince sanki görünmez bir el devreye giriyor ve çözümün önünü kesiyor. Hâlbuki ülkenin sorunları arasında çözülmesi en kolay olanlardan biri emeklilerin sorunlarıdır. Burada insanın aklına ekonomik göstergelerin kırılganlığından ziyade, kasıtlı ve bilinçli bir ihmal geliyor. Bunca sorun çözülüyor da emeklilerin sorunları neden çözülemiyor? İnsan ister istemez başka nedenler aramaya başlıyor.

Emeklilerin hayat şartlarının iyileştirilmesi hep sürüncemede bırakıldı. Zaman zaman bu konuda adım atacakmış gibi göründüler ama atılan adımlar da yarım yamalak kaldı. Emekliler her defasında umutlandırıldı, ardından yine hayal kırıklığına uğratıldı.

İlk başlarda bu kurumda yapılan bazı düzenlemeler herkes tarafından memnuniyetle karşılanmıştı. Örneğin, emeklilik kurumlarının tek çatı altında toplanması önemli ve olumlu bir gelişmeydi. Kurumların dağınık yapısı hizmetlerin aksamasına neden oluyordu. Emekli Sandığı, Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve Tarım Sigortasının tek çatı altında, SGK bünyesinde birleştirilmesi hizmet bütünlüğü ve verimlilik açısından önemli bir adımdı. Nitekim aradan geçen zaman içerisinde bu düzenlemenin vatandaşlar tarafından olumlu karşılandığını gördük. Özellikle hastanelerin ve eczanelerin ortak bir sistem üzerinden hizmet vermeye başlaması, toplumun bütün kesimlerinin uzun zamandır beklediği önemli kolaylıklardan biriydi.

Ancak emeklilik kurumlarının SGK adı altında birleştirilmesi ne kadar olumlu bir gelişmeyse, emekli aylıklarının hesaplanmasında kullanılan aylık bağlama oranlarının düşürülmesi de emekliler açısından o kadar büyük bir haksızlıktı. Yapılan bu değişikliklerle emeklinin beli büküldü. İşçi, memur ve esnaf emeklisi, yıllar boyunca çalışıp prim ödemesine rağmen hak ettiği gelire kavuşamaz hâle geldi.

Geçmişte emekli olan bir çalışana, kazancı üzerinden yüzde 75'lere varan oranlarda aylık bağlanırken, zaman içerisinde bu oran kademeli olarak düşürüldü. Önce yüzde 60'lara, ardından daha da aşağıya çekilerek yüzde 45'lerin altına indirildi. Böylece yıllarca çalışan, prim ödeyen ve emeklilik hayali kuran insanların bağlanan maaşları giderek küçüldü.

Bir başka ifadeyle, insanlarımızın emeklilikteki refahı yıllar içerisinde adım adım geriletildi.

Eskiden emekli aylıkları arasında dört ayrı grup bulunuyordu: Tarım sigortalıları, Bağ-Kur'lular, SSK'lılar ve Emekli Sandığı mensupları. Her grubun kendi içerisinde farklı maaş hesaplamaları vardı. Bugün ise emekliler arasındaki gelir dengesi büyük ölçüde bozulmuş, maaşlar taban ve tavan aylıklar arasında sıkışıp kalmıştır. Üstelik yıllarca yüksek prim ödeyenlerle düşük prim ödeyenler arasındaki fark da giderek anlamsızlaşmıştır.

İktidara bu köşeden defalarca çağrıda bulunarak emeklilere yapılan haksızlığın giderilmesini istedim. Özellikle memurlara verilen seyyanen zammın emeklilere de yansıtılması gerektiğini ısrarla dile getirdim. Ancak emeklilerin feryadı da eleştirileri de çoğu zaman duymazdan gelindi. Sorun çözülmek yerine sürekli ertelendi.

Aslında memurlara verilen seyyanen zamla birlikte emekliler arasındaki adaletsizlik daha da görünür hâle geldi. Bizim önerimiz şuydu: Yapılan seyyanen artışın daha dengeli bir biçimde dağıtılması, örneğin toplam 9 bin liralık bir artışın 3 bin lirasının memur emeklilerine, 3 bin lirasının Bağ-Kur emeklilerine, 3 bin lirasının da çalışan memurlara verilmesi düşünülebilirdi. Böyle bir düzenleme, emekliler arasındaki maaş makasının bu kadar açılmasını önleyebilir, hiç değilse adalet duygusunu bir ölçüde koruyabilirdi.

Fakat biz söyledik, biz dinledik! Ne hikmetse iktidar yanlışta ve haksızlıkta ısrar etti. Sonuçta emeklilik meselesinde sınıfta kaldı. Bu konudaki karnesi her geçen gün biraz daha zayıfladı.

Peki, bütün bunlar düzeltilebilir mi? Elbette düzeltilebilir. Ancak bunun için samimi bir irade, adaletli bir yaklaşım ve emeklinin derdini gerçekten anlayacak samimi bir yürek gerekiyor. Ne var ki bugüne kadar sergilenen tutuma bakılırsa bu işin kolay olmayacağı anlaşılıyor.

Şimdi hükümet işin içinden çıkmakta zorlanıyor. Emekliler arasındaki maaş farkı o kadar açıldı, alım gücü o kadar geriledi ki artık yapılacak sınırlı artışlar kimseyi tatmin etmeyecek. Hatta en düşük emekli maaşını 40 bin liraya çıkarsalar bile yıllardır biriken adaletsizlikler giderilmediği sürece memnuniyetsizlik ortadan kalkmayacaktır.

Çünkü emeklinin istediği yalnızca birkaç bin lira fazla maaş almak değildir. Emekli, yıllarca verdiği emeğin karşılığını almak, insanca yaşamak ve hayatının geri kalanını başkalarına muhtaç olmadan sürdürmek istiyor.

Unutulmamalıdır ki emeklilik bir lütuf değil, yıllarca çalışmanın ve ödenen primlerin karşılığıdır. Emekliye yapılan ödeme bir yardım değil, kazanılmış bir haktır.

FAHRETTİN MASUM BUDAK