Politika iliklerimize kadar girmiş bir gerçeklik. Günlük hayatta politikadan bahsetmeden duramıyoruz.

GÜVENİLMEZ POLİTİKACILAR!

Analiz: Selim Çoraklı

Politika iliklerimize kadar girmiş bir gerçeklik. Günlük hayatta politikadan bahsetmeden duramıyoruz. Televizyonlarımızın, gazetelerimizin manşetlerini neredesye yüzde yüzüne yakınını politik faaliyetler işgal etmektedir. Ancak politik alanın çok kirli oluşu bu kavrama karşı insanımızın olumsuz bakmasına sebep olmaktadır.

Politika gerçekte, devlet işlerini düzenleme, yürütme ve toplumsal kaynakları yönetme sanatını ifade eden, siyaset kelimesiyle eş anlamlı bir faaliyet alanı olmalıdır. Kelimenin kökeni Yunanca "polis" (şehir/devlet) sözcüğüne dayanmakta ve "şehir yönetimine dair faaliyetler" anlamına gelmektedir.

Türk Dil Kurumu (TDK) verilerine ve genel kullanım alanlarına göre ise politika kavramı şu üç boyutta ele alınır:

Birinci olarak politika, devletin amaçlarını, yöntemlerini ve sosyal düzeni sağlama esaslarının bütünü olarak tarifini bulmaktadır.

İkinci olarak strateji ve davranış biçimidir. Bu anlamda politika, bir kurumun, şirketin veya bireyin hedeflerine ulaşmak için belirlediği vizyon, kural ve izlediği hareket tarzı olarak vücut bulur.

Üçüncü olarak da çıkar ve ikna yöntemidir. Bu anlamda da politika, gündelik dilde, bir amaca ulaşmak için insanların hassasiyetlerini gözetme, nabza göre şerbet verme veya uzlaşma sağlama becerisidir.

Toplumda farklı fikirlerin, çıkarların ve ihtiyaçların çatışmasını önlemek politikanın ana görevidir. Güç ve kaynakların adil bir şekilde dağıtılmasını sağlayarak ortak yaşam kurallarını belirler.

Yukarıda politikanın ne olması gerektiğini kısaca anlatmaya çalıştık ama gerçekte ülkemizde ve dünyada hiçte böyle değildir.

Politika deyince sizin aklınıza ne geliyor bilmiyorum ama halkımıza sorduğumuzda onların aklına, “Yolsuzluk, adam kayırma, makam sevgisi, riyakârlık, yalan, taraftarlık vb.” geldiğini görüyoruz. Bu sebepten olsa gerek toplumda en güvenilmeyen meslek olarak politika bilinmektedir. Bundan dolayı olsa gerek, politikacılar, hem Türkiye’de hem de küresel ölçekte yapılan bağımsız itibar ve güven araştırmalarında istikrarlı bir şekilde toplumun en az güven duyduğu meslek grubu olarak son sırada yer almaktadır.

Yapılan anketlerde politikacılara kesinlikle güvenmediğini belirtenlerin oranı % 69 ila % 78 arasında değiştiğini görmekteyiz. Yine ne yazık ki toplumsal eğilim araştırmalarında "En güvenilmeyen kurum hangisidir?" sorusuna vatandaşların ilk verdiği cevap “Siyasi partiler” olmaktadır.

Politikacılardaki bu güvenilmez durum sadece Türkiye'ye özgü değildir; dünya genelindeki onlarca ülkede yapılan anketlerde politikacılar her zaman en alt sırada yer almaktadırlar.

Politikacılara duyulan güvensizliğin temel nedenlerinin başında yapısal ve psikolojik bazı temel sebepler yatmaktadır.

Politikacılardaki tutarsızlık ve yerine getirilmeyen seçim sözleri güvensizliğin temel kaynaklarından birini oluşturmuştur. Seçim dönemlerinde verilen büyük sözlerin, seçim sonrasında hayata geçirilmemesi veya unutulması halkta kronik bir hayal kırıklığı oluşturmaktadır.

Halkımız politikacıların çoğunlukla sosyal fayda yerine kendi ve yakınlarının politik ikballeri, kariyerleri veya çevrelerinin ekonomik çıkarları için hareket ettiğini düşünmektedir.

Politikayı meslek olarak seçenlerin uzmanlık, eğitim ve evrensel değerler yerine taraftarlık veya iş bitiricilik gibi ölçülerle yükselmesi, kurumlara olan adaleti ve güveni kökünden yok etmiştir.

Güvensizliği getiren önemli bir sebepte, politikacıların kitleleri arkalarından sürüklemek ya da oy toplamak amacıyla toplumu kutuplaştıran, sert ve ayrıştırıcı bir dil kullanması gelmektedir. Bu toplumlardaki genel güven hissini yok etmektedir.

Hülasa etmek gerekirse, günümüzde politikacılık doğası gereği güç, kaynak dağıtımı ve stratejik hamleler içerdiği için toplumun gözünde "kamu yararı gözeten" bir meslekten ziyade, güç ve çıkar odaklı bir faaliyet olarak algılanmıştır. Bu algı, politikacıları haklı olarak toplumun en az güvenilen figürleri haline getirmektedir.

Halkın arasında sık sık duyduğum sözlerden biri de, “Politikacılara uzak olan Allah’a yakın olur.” cümlesidir. İçinde dürüst olanları tenzih ederim ama kahır ekseriyeti itibariyle politikacılar yıllarca halkın nazarında bu derekeye düşmek için ellerinden geleni yapmışlardır. Bu anlamda politik alan çok kirlenmiştir ve nice temiz insanlar bu zemine girdikten sonra üzerlerine çok kir ve pislik bulaşmıştır.

Politikacılar gerçekte memleket meselelerine kafa yormak ve çözümler üretmek için halk tarafından seçilmiş kişiler olmalarına rağmen seçildikten sonra halkı bir dahaki seçime kadar akıllarına getirmedikleri de acı bir gerçek.

Politika kurumu ve politikacılar bu kötü duruma neden geldiklerini yukarıda özetledik. Peki, mevcut politikacılar bundan rahatsız mı? Kahır ekseriyetinin bu durumdan rahatsız olmadığını görüyoruz. Çünkü özellikle vekil seçilen politikacıların elde ettikleri nimetler bir insanını başını döndürecek kadar çok fazladır. Milletin aslı fakru zaruret içinde yaşarken vekillerinin bir eli yağda bir eli balda yaşamaları halkımızın nefretini kazanmıştır. Zaten bu anlamda vekil seçilen politikacıların mecliste ortak olarak bir alaya gelip imza attıkları tek olay kendilerine tanının haklar ve maaş artırımları olmuştur. Bu da milletimizin politikacılara iyi gözle bakmamaları sonucuna götürmüştür.

“Politikacıların böyle kötü durumlara düşmemesi için neler yapılmalıdır?” sorusu benim aklıma geldiği gibi eminim ki sizin aklınıza da gelmektedir.

Her şeyden öne politikacılara tanınan haklar aşırılıktan çıkarılmalı, maaşları ve hakları bir öğretmen veya polis maaşına endekslenmelidir. Ballı hakları da kesilmelidir. Politika yaparken elde etkileri devlet erkini kendi ve akrabalarının menfaatine kullanmalarının yollarını kesecek kanunlar çıkarılmalı, buna rağmen çıkarılan kanunu çiğneyenlere ağır cezalar verilmelidir. İşte o zaman gerçekten bu milleti seven, vatanı ve milleti için fedakârlık yapan kişiler politikaya girer ve böylelikle yerle bir olan seviyeyi yükseltir.

Aslında politikacılar en büyük kötülüğü, politikacıların değerini yükseltecek kanunları çıkarmayarak kendileri yapmaktadır.

Ne yazık ki politikaya girerken tertemiz olan nice insanını bu kirli zeminde çok kirlendiğinin sayısız örneği mevcuttur. İnsan olarak bu derece sapmanın yaşanmasını doğrusu kabullenemiyorum.

Politika arenasında yer alan inanan insanların da bu sapmaları yaşadıklarını görüyoruz. Yaşanan bu sapmalar ruhlarında nasıl bir tahribat bırakıyorsa, dün siyah dediklerine bugün beyaz diyebilmekte ve bundan da asla rahatsız olmamaktadırlar. Böyle bir durum inanan insan için büyük bir ziyandır ve sapmadır. Politika arenasına giren inanan bir insanın yalan söylemesi, verdiği sözde durmaması, riyakârlık yapması, makam sevdası yüzünden arkadaşlarına sırt dönmesi, zulme varan taraftarlıklar göstermesi vb. hareketlerde bulunması inancıyla çelişen bir zıtlık ve bir paradokstur.

Bugün her şeyin yalana, söz verip yapmamaya, riyakârlığa, şöhret ve tarafgirlik hastalığına endekslendiği ve “Hedefe gitmede her şeyi mubah gören” bir politik arenada inanan bir insanın bu hastalıklara düşmeden yer alabilmesi mümkün müdür? Böyle bir soruya “Evet” diyebilen ve örneğini gösterenin bir elin parmaklarını geçmeyeceğini düşünüyorum. Bunu ezbere değil, elli yıla yakın yazarlıkla meşgul olan ve pelittik arenayı takip eden biri olarak söylüyorum.

İsterseniz bu meseleyi bazı örneklerle açalım:

Politika arenasında yıllar önce aynı ideali, aynı davayı savunarak beraber yola çıkanların bugün farklı partilerde olması, makam ve mevki için birbirlerine sırt dönmeleri ve hatta daha da ileri giderek birbirlerinin sırlarını ortalığa yaymaları hangi akıl ve mantıkla, hangi insanlıkla telif edilebilir.

Farklı fikirlerin olması elbette mümkündür, ancak farklı fikirler taşıdığı için kendisiyle aynı davayı savunanların birbirlerine olmadık hakaretler etmelerinin, sırlarını açıklamalarının ve aleyhinde çalışmalarının hakkaniyet prensibi ile bağdaşmadığı çok açık bir çelişkidir.

Bundan bir asır evvel söylenen, “Taassup, tarafgirlik alçak bir zulümdür. Batılı hak, hakkı batıl gösterir. Kendi tarafındaki eşkıyayı evliya, karşı taraftaki evliyayı eşkıya gösterir.” sözü günümüzdeki politik anlayışı anlatan çok yerinde bir tespittir. Ne yazık ki bugün siyasi arenada bunun onlarca yansımasını görmemiz artık sıradan hale gelmiştir. Hâlbuki bize Yaratanımız tarafından kullanım kılavuzu olarak gönderilen Kur’an bizi, “Zulmedenlere en küçük bir meyil dahi göstermeyin; yoksa Cehennem ateşi size de dokunur.” (Hud, 113) ikaz etmektedir.

Politikacıların seçim zamanlarında verdikleri sözlere de bir bakın. Gerçekte yapamayacakları birçok işi vadetmekten ve yalan üstüne yalan söylemekten asla çekinmemektedirler. Zikredilen ortamda bunlar için önemli olan “oy almak” ve iktidara gelmektir. Bu sözleri verenlerin bir de iktidara geldikleri dönemlere göz atın. O zaman ne kadar söz verip de yapılmayan iş olduğu kendiliğinden ortaya çıkar.

Politikacıların riyakârlığını ise anlatmaya bile gerek yok. Zira olduğundan farklı görünmek bugünkü politikacıların adeta ilkesi haline gelmiş. Bu sebeple olsa gerek, herkesin birbirini “Takiye” yapmakla suçladığı bir ortam oluşmuş. “Olduğu gibi görünmeyen, göründüğü gibi olmayan” politikacılar milleti defalarca aldatmış, onlara oy verenler ise defalarca inkisara, sükût-u hayale uğramışlardır.

İnananların bu yanlışlara ve sapmalara düşmemesi için hakkaniyetten, adaletten, doğruluktan kıl kadar ayrılmamaları gerekir diye düşünüyorum.